Shows Watch & listen Biography store Contact Presskit

songs

The Story of the Straight Line (alleen digitaal)

Once upon a time

There was a dot
A tiny, almost invisible dot
With great ambitions

Although his nature was round
There’s more to be found, he thought
And he decided to be different
To leave all the rest behind
And be a line
A straight line

And not just an ordinary straight line
That you would see here and there
Like the needle of a pine
No, he was definitely keen 
To be the longest straight line ever seen

To be the longest straight line ever seen

So there he went
This dogged little dot
Pushing himself forward
Narrowing himself onward
Sliding into his new creation
With grim determination

At first he didn’t get much attention
Squirrel and Deer jumped aside when he passed
Raven was startled and stared at him:
A giant worm that moves so fast?

A giant worm that moves so fast?

One morning the Line entered a village
Where the People lived around open spaces
In round huts placed in circular shapes
They asked him to slow down a bit
And as they seemed interested, he did
He introduced himself to the scene:
I’m the longest straight line ever seen
Better be smart and walk with me
I wouldn’t miss this opportunity
Since endlessly going round in circles
Just doesn’t get you anywhere!
If you want to get somewhere, walk with me
I’ll take you there in one straight line
No word of a lie, you’ll see

No word of a lie, you’ll see

A silence fell and the Line could tell
All they needed was an extra push:

You’ll never lose your way 
When you walk with me
I’ll stick to the script
You’ll never go astray anymore 
That’s for sure, I always move ahead 
I never pause, I never linger 
I’m an endless index finger 
Pointing forward, march with me 
Straight into the future
Why look over your shoulder
To see you’re growing older?
March with me into the heavens 
March with me and don’t look back
Upwards we will go
Focused on the only track
That leads us straight to the promise
Of new, better, more
Let’s start your new life now
What are you waiting for?

What are you waiting for?

It sounded like a good story actually
And the People wondered openly:
Why had they never thought of this themselves?
They knew straight lines, that’s for sure 
But the lines they’d noticed around them before
In Tree, Stone, the feather of Bird
Eventually always curved
Or bent
Or quickly came to an end

Or quickly came to an end

The People started following the Line
They started believing in the Line
They started thinking in a line
In beginnings and endings
In always ascending
In growth without decline
On the arrow of time they sprinted
In a straight line into a heaven
Of More and Even More
From A to B from B to C 
And on and on eternally

Life was just a line between birth and death
And after death? Sister Moon asked
What might you then find?
How are we supposed to know? 
We can’t think beyond the Line!
And what about the Past and Future 
The Ancestors, the Unborn? 
The question came from Tree
They aren’t on the Line as far as we can see
So they don’t matter to us anymore
We’re moving forward the People said
Forward, striving for the best
We’re moving forward the People said
And we call it Progress

And we call it Progress

So the Procession of Progression moved on and on
For years, for decades, for centuries
It was meant to be, the People felt
This had to be their destiny
Since generations had been following the Line
Since generations had been living linear lives
What the Line promised seemed to come true
He could go on forever and ever
And everything would get better and better

And everything would get better and better

The village turned into a city with square houses
Numbered street blocks and rectangular districts
Obsessed with borders, walls and fences
The People created new defences
And they were bursting with energy
City life felt like a never-ending party
Tirelessly they kept going and going
Delighted to see that the city was growing
There was more and more of everything
Not for everyone but at least for everyone to see
A shining thriving city

A shining thriving city

And the People of Progress were happy
Until they noticed they were not
How could that be when they worked so diligently?
How could that be when they walked the Line so hyper-precisely?

Hey, what’s wrong? The Line cried
I’m still going strong, what’s with the sad face?
Oh, it’s a disgrace dear Line, we don’t know
We’re the Linear People, the People of Progress
We’re proud of that name and we are ashamed
To have to tell you that we might...
Well... that some things just aren’t right 
We’re living in straight lines alongside each other 
Even our own mothers have become strangers
And we feel a certain danger ‘cause we’ve noticed
All the curved life around us disappeared
On top of that we merely are so tired, too tired to sleep
Our population is doubling but we’ve never felt so deeply
Lonely

We want to get off

We want to get off

What?! The Line said, slowly turning red
Right now when I’m the longest line the world has ever seen
You quit the scene? Expecting me to end?
Oh no, dear Line
We don’t want you to end
‘Cause that would be the end of us too, the People cried
We don’t want you to end
We just want you to bend a little
To curve, to bow your head back to the Earth
Oh please hear our cry for what it’s worth

Never! The Line firmly replied
Then my life would be a lie
I told myself I’d be a straight line
Different from all that curved chaos swarming around me
Leading nowhere
Please! shouted the People in despair
Please, dear Line, listen to our prayer
We don’t want you to end
But we beg you to bend, dear Line
Please bend!

Bend, dear Line, please bend!

And they started to push and pull at the Line
With all their force with all their might
And the Line began to wobble
And the Line began to sway
From left to right
In waves
In waves
The Line became one mighty wave
The largest wave the world had seen 
A furious wave
So full of rage 
An all-engulfing raging wave
That stretched its arms around the Earth
Further and further and
Further and further 
Until it met itself again
In a perfect 
Circle

And the Linear People were tossed around
Some drowned, some were never found
Some swam in a straight line to nowhere
Some reached an island
Where they found each other again in silence
Around a fire
The familiar embrace of faces
Slowly made them rise
Remembering a rhythm
An old forgotten song
That naturally led their feet along
In circles

In circles

Lyrics & voice Nynke Laverman | Music Sytze Pruiksma | All instruments, musical production & recording Sytze Pruiksma | Mix Harry Zwerver | Mastering Darius van Helfteren

OAK

OAK, 2026

Translation

Het verhaal van de rechte lijn

Er was eens
Een punt
Een minuscule, bijna onzichtbare punt
Met grote ambities

Hoewel hij van nature rond was
Had hij het idee dat er meer moest zijn
En hij besloot om anders te zijn
Om iedereen achter zich te laten
En een lijn te worden
Een rechte lijn

En niet zomaar een gewone rechte lijn
Die je her en der zag
Zoals een dennennaald 
Nee, hij was erop gebrand
Om de langste rechte lijn ooit te worden

Om de langste rechte lijn ooit te worden

Dus daar ging hij
Die koppige kleine punt
Zichzelf naar voren duwend
Zichzelf vooruit persend
In zijn nieuwe creatie glijdend
Met grimmige vastberadenheid

In het begin kreeg hij niet veel aandacht
Eekhoorn en Ree sprongen opzij toen hij langskwam
Raaf schrok zich wild en staarde hem na:
Een gigantische worm die zo snel ging?

Een gigantische worm die zo snel ging?

Op een ochtend kwam de Lijn aan in een dorp
Waar de Mensen rond open ruimtes leefden
In ronde hutten die in cirkelvormen stonden
Ze vroegen hem om wat rustiger aan te doen
En omdat ze geïnteresseerd leken, deed hij dat
Hij stelde zichzelf voor:
Ik ben de langste rechte lijn ooit gezien
Als je slim bent, loop je met me mee
Ik zou deze kans niet missen
Want dat eindeloze rondgaan in cirkels
Brengt je helemaal nergens!
Als je ergens wilt komen, kom dan met mij mee
Ik breng je er in één rechte lijn naartoe
Geen woord gelogen, dat zul je zien

Geen woord gelogen, dat zul je zien

Het viel stil en de Lijn wist
Ze hadden alleen nog een extra zetje nodig:

Je raakt de weg nooit meer kwijt
Als je met mij meeloopt
Ik hou me aan het script
Je zult nooit meer verdwalen
Dat staat vast, ik ga altijd vooruit
Ik pauzeer nooit, ik blijf nooit hangen
Ik ben een eindeloze wijsvinger 
Die naar voren wijst, loop met me mee
Recht de toekomst in
Waarom over je schouder kijken
Om te zien dat je ouder wordt?
Loop met me mee de hemel in
Loop met me mee en kijk niet om
In een stijgende lijn gaan we
Gefocust op het enige spoor
Dat ons rechtstreeks naar de belofte leidt
Van nieuw, beter, meer
Begin nu aan je nieuwe leven
Waar wacht je nog op?

Waar wacht je nog op?

Het klonk als een goed verhaal 
En de Mensen vroegen zich openlijk af:
Waarom hadden ze hier zelf nooit aan gedacht?
Ze kenden rechte lijnen, dat zeker
Maar de lijnen die ze hiervoor om zich heen zagen
In Boom, Steen, de veer van Vogel
Bogen uiteindelijk
Of kromden
Of eindigden heel snel

Of eindigden heel snel

De Mensen gingen de Lijn volgen
Ze gingen geloven in de Lijn
Ze gingen denken in een lijn
In begin en einde
In almaar stijgen
In groei zonder terugval
Op de pijl van de tijd sprintten ze
In een rechte lijn een hemel in
Van Meer en Nog Meer
Van A naar B van B naar C
En door tot in de eeuwigheid

Het leven was simpelweg een lijn tussen geboorte en dood
En na de dood? Vroeg Zuster Maan
Wat vind je daar?
Hoe moeten wij dat weten?
Wij kunnen niet voorbij de Lijn denken!
En hoe zit het met het Verleden en de Toekomst
De Voorouders en de Ongeborenen?
De vraag kwam van Boom
Zij zitten niet op de Lijn voor zover wij kunnen zien
Dus doen zij er voor ons niet meer toe
Wij gaan voorwaarts, zeiden de Mensen
Voorwaarts, strevend naar het beste
Wij gaan voorwaarts, zeiden de Mensen
En we noemen het Vooruitgang

En we noemen het Vooruitgang

Dus de Stoet der Vooruitgang ging door en door
Jaren, decennia, eeuwen
Dit moest zo zijn, voelden de Mensen
Dit moest wel hun bestemming zijn
Nu vele generaties de Lijn gevolgd hadden
Nu vele generaties lineaire levens hadden geleid
Leek de belofte van de Lijn uit te komen
Hij kon eeuwig en altijd doorgaan
En alles zou steeds beter worden

En alles zou steeds beter worden

Het dorp veranderde in een stad met vierkante huizen
Genummerde stratenblokken en rechthoekige wijken
Geobsedeerd door grenzen, muren en hekken
Trokken de Mensen nieuwe verdedigingswerken op
En ze barstten van de energie
Het stadsleven voelde als een feest zonder einde
Onvermoeibaar bleven ze doorgaan
Verrukt om te zien dat de stad groeide
Er was steeds meer van alles
Niet voor iedereen, maar in elk geval voor iedereen te zien
Een stralende, bloeiende stad

Een stralende, bloeiende stad

En het Volk van Vooruitgang was gelukkig
Tot ze merkten: dat ze dat niet waren
Hoe kon dat terwijl ze zo ijverig werkten?
Hoe kon dat terwijl ze de Lijn zo uitermate precies volgden?

Hee, wat is er aan de hand? Riep de Lijn
Ik ga nog steeds lekker, vanwaar die pruillip?
O, het is een schande beste Lijn, we hebben geen idee
Wij zijn het Lineaire Volk, het Volk van Vooruitgang
We zijn trots op die naam en we schamen ons
Je te moeten zeggen dat we misschien…
Nou ja… dat sommige dingen gewoon niet okee zijn

We leven in rechte lijnen langs elkaar heen
Zelfs onze moeders zijn vreemden voor ons geworden
En we voelen een bepaald gevaar omdat we merken
Dat al het ronde leven om ons heen verdwenen is
Bovendien zijn we zo moe, te moe om te slapen
Onze bevolking verdubbelt
Maar we voelden ons nog nooit zo in en in
Eenzaam

We willen eraf

We willen eraf

Wat?! Zei de Lijn, rood aanlopend
Net nu ik de langste rechte lijn ter wereld ben
Willen jullie ermee eraf? Verwachtend dat ik stop?
O nee, beste Lijn, we willen niet dat je stopt
Want dat zou ook het einde van ons betekenen, riepen de Mensen
We willen niet dat je stopt
We willen alleen dat je een beetje buigt
Je hoofd een beetje terugbuigt naar de Aarde
O, luister alsjeblieft naar ons, voor wat het waard is

Nooit! Antwoordde de Lijn resoluut
Dan zou mijn leven één grote leugen zijn
Ik heb besloten dat ik een rechte lijn zou zijn
Anders dan al die rondwentelende chaos om me heen
Die nergens toe leidt
Alsjeblieft! Riepen de Mensen wanhopig
Alsjeblieft beste Lijn, luister naar onze smeekbede
We willen niet dat je stopt
Maar we smeken je: buig, beste Lijn,
Buig alsjeblieft

Buig, beste Lijn, buig alsjeblieft

En de Mensen begonnen uit alle macht 
Te duwen en te trekken aan de Lijn
En de Lijn begon te zwabberen
En de Lijn begon te zwaaien
Van links naar rechts 
In golven
In golven
De Lijn werd één machtige golf
De grootste golf die de wereld ooit had gezien
Een woeste golf
Zo vol van woede
Een alles-overspoelende, razende golf
Die zijn armen rond de Aarde strekte
Verder en verder en 
Verder en verder
Tot hij zichzelf terugvond
In een perfecte
Cirkel

En de Lineaire Mensen werden heen en weer geslingerd
Sommigen verdronken, sommigen werden nooit teruggevonden
Sommigen zwommen in een rechte lijn naar nergens
Sommigen bereikten een eiland waar ze elkaar in stilte vonden
Rond een vuur
De vertrouwde omarming van gezichten
Liet hen langzaam opstaan
Ze herinnerden zich een ritme
Een oud, vergeten lied
Dat hun voeten als vanzelf leidde
In cirkels

In cirkels

Beamen-op-e-kop-1-en-uitsnede.jpg
Update cookies preferences